We wilden op onze reis ook nog iets anders doen dan rondtrekken van de ene naar de andere bezienswaardigheid. In Phnom Penh leerden we de 'dumpkids' kennen (Phnom Penh Center for children of happiness; www.cchcambodia.org). Die organisatie runt twee tehuizen voor kinderen die op de vuilnisbelten van de hoofdstad een karig bestaan bijeenscharrelen. Op aanraden van Mech, de oprichter, overnachtten we niet in het tehuis maar zochten een pension in de stad. Dat gaf ons de kans om elke avond onze ervaringen wat te verwerken en uit te rusten. Geen overbodige luxe.

De eerste dag bezochten we de vuilnisbelt. het is moeilijk om de ellende, de geuren en de vanzelfsprekendheid waarmee mensen leven van het afval, te begrijpen. Het was een onbeschrijflijke ervaring. Op de vuilnisbelt is een ganse economie gebouwd. Mensen koken, eten, leven en werken op metershoog gestapeld afval. Huisjesmelkers vragen huur voor krotten langs het stort. Het is een dubbele problematiek: je hebt de mensonwaardige omstandigheden en daarbovenop de immense vervuiling. het was een hallicunant zicht. En dan heb je al die kinderen die blootsvoets tussen het vuil strompelen op zoek naar iets waardevols dat met wat geluk aan het einde van de dag een halve dollar oplevert.

Gelukkig is er dan zoiets als het CHH. De kinderen worden er goed opgevangen met een toekomstgerichte visie. Iedereen wordt begeleidt tot aan zijn beroepscarrière, met andere woorden, het tehuis blijft toegankelijk voor de kinderen tot ze financieel op eigen benen kunnen staan. De gebouwen zelf stralen gezelligheid uit en hebben de nodige voorzieningen. Er wordt getuinierd, gekookt en ze hebben zelfs een kleine varkenskwekerij. We bezochten de huizen: een voor meisjes (24), een voor jongens (16) en een gemengd home voor de allerkleinsten (81). De bewoners waren een voor een schatten die elk een beetje extra aandacht met veel dankbaarheid aanvaardden. Het werken met de kinderen zelf was super. We bleven 10 dagen. Dat had grotendeels met de inbreng van de kinderen zelf te maken. Ze waren stuk voor stuk enthousiast, hulpvaardig en lief. Op de speelplaats schilderden we samen muurfresco's om de zaak wat op te fleuren. En het moet gezegd: na enkele dagen was het resultaat subliem. Echte kunstwerken op kinderformaat.

(Bron: Fempje Lefebvre, 2006, zie ook
reisverslag AZI43 op www.reizigersnetwerk.be)