Hoewel sommigen het anders zouden willen, blijft het bestaan van Nederland onopgemerkt in Centraal-Amerika. Nou ja, enkele uitzonderingen daargelaten: een prins die zich verspreekt over garnalen, meneer van Baalen die is uitgeroepen tot persona non grata in Nicaragua en bodyscanners om het terrorisme te bestrijden. Nederland haalde de afgelopen tijd bovendien de voorpagina’s als land dat sneller dan alle andere landen grootmoedig Haïtiaanse kinderen adopteert. Dat is ongeveer het resultaat van zeventig dagen speuren naar Nederland in het Centraal-Amerikaanse nieuws.

Hallo!

volgende week is het zover... ons vertrek voor drie maanden naar Ecuador. Samen met Heidi en Nathalie zal ik daar alles leren over zwangerschappen, bevallingen, zieke kindjes onderzoeken en behandelen,...
Leuk dat je ons avontuur meevolgt!

Hasta luego!
Melanie

Door Adrien Trocmé

Telkens wanneer we de term - zonder twijfel het meest gebruikte woord in de media de voorbije twee jaar – uitspraken, werd er op dezelfde manier op gereageerd. Crisis? Welke crisis? Wij zitten al zo lang in een crisis, al ver voor 2008.

Door Lien De Coster
‘Fuera golpistas’ (‘Coupplegers Buiten’), ‘Golpistas Basuras’ (Coupplegers zijn Afval’). Het verzet tegen de staatsgreep is in Tegucigalpa op elke straathoek, elke muur, elke poort gespoten. Graffiti van de razernij, het ongeloof, de wanhoop. Met snelle letters, uit de losse hand achtergelaten, en dan weer gaan lopen. Buiten de stad ook een enkele keer ‘Michelletti Michelletti Micheletti’ gezien. Op een rotswand. Keurig rechthoek in rood en wit.

Door Pablo Eppelin
Juchitan is een kleine stad in de staat Oaxaca waar het het hele jaar door een hele harde wind waait, die de “norte” wordt genoemd. Die wind komt uit de Golf van Tehuantepec in het zuidoosten van Mexico en heeft zoveel kracht dat hij regelmatig vrachtwagens omblaast alsof ze van papier zijn. In Juchitan houdt het nooit op met waaien, en iedereen doet gel in z'n haar om z'n kapsel in model te houden. Petten en hoeden moeten stevig op het hoofd worden gezet. Wat wegwaait, gaat voor altijd verloren.

Van Lima vlieg ik naar San Salvador. Ik ben een maand in Peru geweest waarvan het grootste deel in Lima. De lente was er weliswaar begonnen, en het zonnetje scheen hier en daar, toch blijft Lima een grijze stad. Er is veel verkeer en vervuiling, en zonder de zon ziet het er nogal grauw uit. Mijn aankomst in San Salvador markeert het verschil tussen de twee steden.

Door Ellen Holwerda, LA Ruta.

Het is alweer een paar dagen geleden dat we de bergen, de groene weiden en de bloemenvelden van San Marcos in Noord-Guatemala achter ons hebben gelaten. Met een bezwaard hart, want ons er pijnlijk van bewust dat dat natuurschoon met de tijd stilletjes kapot gaat omdat er in de grond zo’n 180 miljoen liter cyanide doordringt.Met een bezwaard hart, al wordt scherpe bocht na scherpe bocht deskundig genomen door de buschauffeur. Tussen ons vertrekpunt en ons eindpunt Guatemala Stad maken we een stop van een half uur in Xela. Een karavaan van mensen zet zich in beweging.

Door Pablo Eppelin

Na vier dagen San Cristobal de las Casas stappen we in het busje dat ons naar Quetzaltenango, beter bekend als Xela (de naam die de stad had voor de Spaanse overheersing) zal brengen om zo onze eindbestemming San Marcos te bereiken. Eigenlijk is het een privé-shuttlebus vol toeristen die direct op hun eindbestemming afgezet worden.

Door Lien De Coster
San Cristobal de las Casas. Klinkt behoorlijk Mexicaans, niet? Toch zou je er bij een wandeling door de straten van de stad aan gaan twijfelen. Waar zijn ze dan, die Mexicanen? Het centrum krijgt de ene injectie Amerikanen en Europeanen na de andere toegediend. Ze bezoeken niet alleen, o nee, ze blijven! De uitbaters van de restaurants en winkels, tot de yogalesgevers toe zijn hier verre van allemaal locals. Of hoe kom je anders aan een uithangbord met Italiaanse pasta? Massa’s vrijwilligers van over heel de wereld maken zich hier dagelijks nuttig.