Het is alweer een paar dagen geleden dat we de bergen, de groene weiden en de bloemenvelden van San Marcos in Noord-Guatemala achter ons hebben gelaten. Met een bezwaard hart, want ons er pijnlijk van bewust dat dat natuurschoon met de tijd stilletjes kapot gaat omdat er in de grond zo’n 180 miljoen liter cyanide doordringt.Met een bezwaard hart, al wordt scherpe bocht na scherpe bocht deskundig genomen door de buschauffeur. Tussen ons vertrekpunt en ons eindpunt Guatemala Stad maken we een stop van een half uur in Xela. Een karavaan van mensen zet zich in beweging. Een stroom van eten, horloges, kranten en hebbedingetjes wordt ons aangeboden. Het volstaat om onze hand uit te steken om enkele quetzals gewisseld te krijgen voor fruit, zoetigheid, tortilla. De werknemers van deze rondtrekkende supermarkt zijn, schat ik, tussen 7 en 50 jaar. Wanneer zijn ze begonnen? Hoeveel verdienen ze per dag?

Eens de verkoop van goederen voorbij is en de motor opnieuw start, begint de verkoop van diensten. De prediker van de bus bijt de spits af. Hij heeft vooraan plaatsgevat, staat stevig ondanks het voortdurende schokken van de bus. Sober begint hij met een aantal gebeden wat zal uitmonden in een lange preek. Hoe meer de preek vordert, hoe meer hij zijn stem verheft – zo weet hij zich waarschijnlijk dichter bij God– en hoe meer hij passagiers ernstig begint te interpelleren, passagiers die aangezien ze niet kunnen ontsnappen geen ander keuze hebben dan de vrome gelovigen spelen. Uiteindelijk bereikt zijn redevoering met haar veelvuldige zegeningen het goddelijke licht. Hij verkoopt een zestal gebedsboekjes en stapt uit bij de volgende stop. Met een grote glimlach op zijn gezicht omwille van de heerlijke voorzienigheid.

Een collega, gezegend met andere talenten, lost hem af. Hij laat het priestergewaad aan zich voorbijgaan en kiest voor de eed van Hippocrates. Al gauw moeten we de brede kennis van de man erkennen. Zijn uiteenzetting toont met grote precisie aan welke ziektes de passagiers-patiënten kunnen krijgen. Pablo en ik hebben het geluk vooraan te zitten zodat we ons visueel kunnen informeren over alles wat onze ingewanden bedreigt en over de angstaanjagende monsters die zich kunnen ontwikkelen als we de raad van de dokter niet opvolgen. Iedereen die aanwezig is, kan getroffen worden door pijnen waarvan onze dokter vlotjes de symptomen herkent. Om ons van dat lot vol van lijden te sparen, onthult hij ons weldra het almachtige antigif. Het is ten minste 13 in 1 geneesmiddelen. Een levensverzekering, de magische toverdrank van Asterix. Dit witte poeder, verkocht á tien euro voor drie potjes, is goed tegen kaalheid, onvruchtbaarheid, onmacht, hoofdpijn, pijn over het hele lichaam en, wie weet, pijn van hart en ziel. Daar stapt onze rondtrekkende dokter al van de bus, de zakken iets zwaarder dan toen hij aan boord klom.

Dat doet glimlachen. Maar er is maar één publiek ziekenhuis voor de bijna 800.000 inwoners van het departement van San Marcos. Ze zijn verspreid over een gebied een beetje groter, maar zoveel meer bergachtig dan Overijssell. Het succes van het magische potje en de overtuigingskracht van de dokter zijn plots niet moeilijk meer te begrijpen.

Bekijk hier de preek van de priester:
http://www.laruta.nu/blogs/km2015/busreis-all