In 2006 reisden we in de zomervakantie naar Cyprus. Omdat we niet de ganse tijd aan de kust wilden blijven huurden we voor enkele dagen een auto om het binnenland te verkennen. Op aanraden van vrienden hadden we via www.agrotourism.com.cy ons logement geboekt. Agrotourism Cyprus is een organisatie die via het toerisme opnieuw wat leven wil pompen in de vaak ontvolkte dorpen van het binnenland. Toeristen kunnen op die manier logeren in traditionele huizen en kennis maken met het echte Cyprus. De twee plaatsen die we uitkozen waren allebei meevallers.

Tijdens een bezoek aan Botswana leerde ik de Polers Trust kennen. Een organisatie die eind jaren negentig opgericht werd door de bewoners van het dorpje Seronga, in het noorden van de Okavango delta. De Polers Trust is een soort coöperatieve waarvan de leden hun diensten verhuren als gids voor reizigers die per kano de delta willen verkennen. De gidsen of 'polers' staan rechtop in hun traditionele kano's en sturen hun bootje met een lange stok of 'pole'.

Ikzelf had het geluk, mijn leerkracht godsdienst (die toen in loopbaanonderbreking was) te bezoeken in het West - Afrikaanse Land: Guinée. Hijzelf en zijn vrouw richtte, mede met de plaatselijke bevolking, twee projecten op.

Terug in België, hebben we de vzw "Guinaid" opgericht om de projecten verder te ondersteunen.

Mijn vrijwillig werk bij Broederlijk Delen werd ingevuld door op vraag van 2 lokale organisaties een onderzoek uit te voeren naar de gender impact van hun programma's. Met een lokale onderzoeker/vertaler nam ik in 3 maanden een 50 tal interviews van vrouwelijke Self Help Groups (SHGs) af. Hun eerste activiteit was telkens een systeem van micro-kredieten opzetten, maar als alles goed ging bleek deze vorm van vereniging veel verdere resultaten te hebben dan enkel wat economische zelfstandigheid.

Het beeld staat voorgoed op mijn netvlies gebrand. Het decor was prachtig. De helrode maar nu nog aangename zon kwam langzaam op boven de Golf van Bengalen en op het strand waren de eerste vissers al druk in de weer. Een paar eenzame toeristen slenterden op hun blote voeten langs de waterlijn en genoten van de weerkaatsing van het zonlicht op de warme golven die zich lang uitstrekten op het bijna vlakke strand. Alles leek perfect, tot bij nader inzien bleek dat er nogal veel uitwerpselen verspreid lagen over het natte zand.

een tipje van de Indische sluier (reflectie over beeldvorming)

Het zuiden van Algerije wordt wel eens de mooiste woestijn ter wereld genoemd. In en rond Tamanrasset zijn er heel wat reisorganisaties actief. Temidoua is echter een buitenbeentje. Het toeristisch agentschap werd opgericht door de Algerijnse bioloog Abdallah Sahki die lange tijd voor het Algerijnse ministerie voor landbouw en milieu werkte. Sahki komt uit het noorden van Algerije maar leeft al twintig jaar in de Hoggar en is gepassioneerd door de woestijn.

Vorig jaar had ik plannen voor een reis door Zuid-Amerika en wou ik reizen combineren met vrijwilligerswerk. Dat laatste was niet evident. De organisaties die ik in België contacteerde stelden allerlei voorwaarden of er kwamen nogal hoge kosten bij kijken. Op het internet vond ik echter de website van Volunteer South America. Dat is een initiatief van een Britse reiziger die een forum biedt aan allerlei kleine organisaties die op een of andere manier wel vrijwilligers kunnen gebruiken. Op de site vind je tientallen initiatieven die je rechtstreeks kunt contacteren.

Toen ik in het Engelse Peak District research deed voor mijn eindwerk toerisme leerde ik de organisatie BESST kennen. Voluit is dat Business and Environment linked through Small Scale Tourism. Eigenlijk gaat het om een netwerk van toeristische bedrijfjes die zich toeleggen op ecotoerisme. Het kunnen pensions of kleine hotels zijn, boederijen die accommodatie aanbieden of streekprodukten verkopen, organisaties die fiets- en wandelroutes uitwerken. BESST zorgt ervoor dat ze de nodige publiciteit krijgen en geeft ondersteuning op het vlak van marketing.

In augustus 2006 reisden we met 10 Vlaamse jongeren, actieve vrijwilligers van de vzw Catapa naar oruro in Bolivia. Oruro is een mijnwerkersstad gelegen op 3700 m hoogte, tussen Sucre en La Paz en in het hart van de altiplano van de Andes. Een grijze stad maar met veel charmes en een interessant labo om de effecten van de globalisering te zien en te voelen. Een verslag van dat bezoek vind je in het bijgevoegde artikel.